گازهای همراه از محصولات جانبی فرآیند استخراج نفت هستند که می توان آن ها را تجاری سازی کرد یا سوزاند و تبدیل به یک آلاینده محیط زیستی نمود. در پیش گرفتن راه اول به جای راه دوم به عوامل متعددی بستگی دارد که ساختار قانونی مناسب، یکی از آن هاست. یکی از نکات مهم در ایجاد این ساختار، پیش بینی راه های حقوقی برای جبران زیان های وارده به جوامع متأثر و محیط زیست است. ازآنجاکه ایران جزء سه کشور اول در سوزاندن گازهای همراه در جهان است، ایجاد یک ساختار قانونی کارآمد در این زمینه ضروری به نظر می رسد و پیش بینی روش های جبران زیان، از عناصر مهم آن خواهد بود. این تحقیق با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی در پی پاسخ به این سؤال است که آیا نظام مسئولیت برای جبران زیان های ناشی از انتشار گازهای همراه کفایت می کند؟ چه رو ش های دیگری برای جبران این زیان ها وجود دارد؟ فرضیه این مقاله این است که نظام مسئولیت مدنی برای جبران خسارات محیط زیستی ازجمله زیان های ناشی از گازهای همراه کافی نیست و نیاز به اصلاحاتی در این زمینه وجود دارد. به علاوه، می توان از پتانسیل مسئولیت بین المللی نیز در این زمینه بهره برد و یا از روش های نوین و ابتکاری مانند ایجاد صندوق جبران زیان های جوامع محلی به وسیله درآمد حاصل از جریمه های دریافتی بابت انتشار گازهای همراه استفاده کرد.